Σοβαρός προβληματισμός

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τον κόσμο κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι που μας δουλεύουν ή κάποιοι ηλίθιοι που μιλάνε σοβαρά.

Mark Twain, 1835-1910, Αμερικανός συγγραφέας

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

Γυναίκες που σημάδεψαν την ιστορία - Ήταν μητέρες, αδελφές, κόρες και σύζυγοι.

Πέρα από οτιδήποτε όμως ήταν γυναίκες και πολεμίστριες. Πολέμησαν σε μάχες με σπαθιά και όπλα αντιμετωπίζοντας στρατό και βασιλιάδες. Ξεπέρασαν το φόβο και άφησαν ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία

.
Αρτεμησία Ι’ της Καρία

Πήρε το όνομά της από τη θεά του κυνηγιού Άρτεμις. Η Ελληνίδα Αρτεμισία ήταν βασίλισσα της Αλικαρνασσού τον 5ο αιώνα π.Χ. Ήταν σύμμαχος του βασιλιά της Περσίας Ξέρξη και Ναύαρχος στην εισβολή του στις πόλεις-κράτη της Ελλάδος.
Στη Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, θεωρήθηκε ότι έκανε την καλύτερη επίθεση κατά των Ελλήνων. Ο ιστορικός Ηρόδοτος περιέγραψε τον ηρωισμό της στη ναυμαχία, όπως και τις εξαιρετικά ευφυείς στρατηγικές της. Αυτό περιελάμβανε και την άγρια λογική της αυτοσυντήρησης. Με ένα ελληνικό πλοίο, η Αρτεμισία κατευθύνθηκε σκόπιμα εχθρικά σε ένα περσικό για να ξεγελάσει τους Έλληνες και να πιστέψουν ότι ήταν μια από αυτούς. Οι Έλληνες την άφησαν να βυθίσει το περσικό πλοίο. ο Ξέρξης παρακολουθώντας από την ακτή τη ναυμαχία είδε τη σύγκρουση, αλλά νόμισε ότι η Αρτεμισία είχε βυθιστεί ένα ελληνικό πλοίο και όχι ένα δικό του.
Παρόλα όλα αυτά, ο θάνατός της δεν καταγράφεται σε μια μεγάλη μάχη, αλλά σε ένα θρύλο. Λέγεται ότι η Αρτεμισία ερωτεύτηκε κάποιον που την αγνόησε. Τυφλωμένη από έρωτα τον τύφλωσε στον ύπνο του, αλλά ακόμη και παραμορφωμένο δεν μπορούσε να θεραπεύσει το πάθος της και έτσι έδωσε τέλος στη ζωή της πέφτοντας από ένα ψηλό βράχο της Λευκάδας, για να σπάσει τα δεσμά της αγάπης.
Ιωάννα της Λωραίνης, ή Ζαν ντ’Αρκ
Η θρυλική γενναία πολεμίστρια ανακηρύχθηκε αγία από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Ισχυριζόταν ότι έβλεπε οράματα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, της Αγίας Μαργαρίτας και της Αγίας Αικατερίνης, που την προέτρεπαν να απαλλάξει τη Γαλλία από την ταπείνωση που είχαν επιβάλει οι Άγγλοι με τη Συνθήκη του Τρουά στην κρίσιμη φάση του Εκατονταετούς πολέμου, όπως επίσης να βοηθήσει τον διάδοχο του γαλλικού θρόνου Κάρολο Z΄ να επανακτήσει το στέμμα. Η Ιωάννα κατόρθωσε να γίνει δεκτή από τον Κάρολο και ηγήθηκε μιας μικρής στρατιωτικής δύναμης που είχε συγκροτηθεί για να ενισχύσει την Ορλεάνη. Κατόρθωσε να λήξει την πολιορκία σε εννέα ημέρες. Μέχρι την ηλικία των 17, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διοίκηση του στρατού της Γαλλίας, με μεγάλες διαπραγματευτικές ικανότητες. Στη Ρουέν δικάστηκε από το εκκλησιαστικό δικαστήριο, που είχε οριστεί από το πανεπιστήμιο του Παρισιού και ενεργούσε σύμφωνα με τις διαταγές των Άγγλων. Κατηγορήθηκε για τα κοντά της μαλλιά και επειδή ντυνόταν με ανδρικά ρούχα. Επίσης την κατηγόρησαν για μαγεία, και αιρετική επειδή ισχυριζόταν ότι είχε απευθείας επικοινωνία με τον Θεό. Καταδικάστηκε να καεί ζωντανή ως αιρετική. Την ώρα που καιγόταν ζήτησε να σηκώσουν τον σταυρό για να μπορεί να τον δει μέσα από τις φλόγες. Κατά την εκτέλεσή της μόνο ένας Άγγλος στρατιώτης τόλμησε να φωνάξει «Είμαστε χαμένοι, κάψαμε μια αγία». Μετά το θάνατό της, οι στρατηγικές της πέρασαν σαν μοντέλο μάχης των Γάλλων.
Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, όταν η Γαλλία είχε πια κερδίσει τον πόλεμο και αναγνώρισε τη συμβολή της Ζαν ντ’ Αρκ στους νικηφόρους αγώνες, ένα νέο εκκλησιαστικό δικαστήριο αποκατέστησε την τιμή της, η οποία στις 16 Μαΐου 1920 ανακηρύχθηκε αγία από την Καθολική Εκκλησία, και προστάτιδα της Γαλλίας.
Nακανό Τακέκο
Μία από τις γνωστές «Onna-bugeisha” (γυναίκα Σαμουράι) στην ιστορία της Ιαπωνίας, είναι η Takeko που εκπαιδεύτηκε στη λογοτεχνία και τις πολεμικές τέχνες. Διακρίθηκε στον Ιαπωνικό εμφύλιο πόλεμο του Boshin, που διήρκεσε από 3η Ιανουαρίου 1868 έως 18η Μάη 1869.
Στη μάχη της Aizu το φθινόπωρο του 1868, πολέμησε μαζί με άλλες γυναίκες, αλλά δεν αναγνωρίστηκε η παρουσία της. Παρ ‘όλα αυτά, η Takeko οδήγησε τις συνομίλικές της σε μια μονάδα που αργότερα ονομάστηκε Jōshitai, που μεταφράζεται «Γυναικείο Όπλο» Το όπλο της επιλογής τους ήταν το ναγκίντα, ένα κοντάρι Ιαπωνικού τύπου.
Η Takeko πυροβολήθηκε στο στήθος, ενώ ηγούνταν εναντίον του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού στρατού στην επικράτεια Ogaki. Φοβούμενη ότι οι εχθροί της θα μολύνουν το σώμα της και θα κάνουν το κεφάλι της τρόπαιο, ζήτησε από την αδελφή της να το κόψει και να το θάψει. Αυτή ήταν τελική επιθυμία της. Το κεφάλι της στη συνέχεια θάφτηκε κάτω από ένα πεύκο στο ναό Hōkai-ji στη σύγχρονη Φουκουσίμα. Σήμερα έχει στηθεί ένα μνημείο, και κάθε χρόνο τιμούν την Nακανό Τακέκο και τον στρατό της κατά τη διάρκεια του Φθινοπωρινού Φεστιβάλ Aizu.
Tόμοε Γκοζέν
Η πιο διάσημη και προγενέστερη της Takeko που έζησε περίπου 700 χρόνια πριν, ήταν η «Onna-bugeisha- (γυναίκα Σαμουράι), «Tomoe.Gözen. Ήταν ένας τίτλος σεβασμού που της παραχωρήθηκε από τον αφέντη της, Shogun Μιναμότο Νο Yoshinaka. Πολέμησε μαζί με Σαμουράι στον Πόλεμο Genpei που διήρκεσε από το 1180 έως 1185. Ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο να πολεμάει μια γυναίκα μεταξύ ανδρών και οι μαχητικές ικανότητες της ξεπέρασαν κάθε προκατάληψη. Στην ιστορία της Heike, η Tomoe περιγράφεται σαν μια δυνατή τοξότρια και εξαιρετική στο σπαθί. Ήταν μια πολεμίστρια που άξιζε όσο χίλιους άνδρες, έτοιμη να αντιμετωπίσει ένα δαίμονα ή θεό. Ήταν επίσης όμορφη, ατρόμητη και σεβαστή σε όλους.
Της άρεσε η ιππασία άγριων αλόγων ​​σε απότομους λόφους. Ηγήθηκε σε τακτικό στρατό ανδρών στη μάχη. Η τελευταία της μάχη ήταν του Awazu, όπου σκοτώθηκε ο Μιναμότο Νο Yoshinaka. Η Tomoe δραπέτευσε από τους εχθρούς της και έδωσε το σπαθί της αποχωρώντας από τις μάχες. Από εκεί και μετά μερικοί λένε ότι παντρεύτηκε. Χρόνια αργότερα όταν πέθανε ο σύζυγός της, πιστεύεται ότι η Τόμοε έγινε καλόγρια.
Βασίλισσα Μπουντίκα
Ήταν σύζυγος του Πρασούταγου βασιλιά της Κέλτικης φυλής της Βρετανίας των Ικένων. Η χηρεία την έκανε από βασίλισσα πολεμίστρια. Η διαθήκη του συζύγου της απαιτούσε να δοθεί το βασίλειό του από κοινού στις κόρες του και στον σύμμαχό του, τον Ρωμαίο αυτοκράτορα. Ωστόσο στη Ρώμη αναγνωρίζονταν μόνο το δικαίωμα κληρονομιάς σε ένα γιό. Έτσι, μετά το θάνατο του Prasutagus, η Ρώμη εισέβαλε στη βασιλεία της Μπουτίκα, τη βασάνισαν και βίασαν τις κόρες της.
Γύρω στο 60 μ.Χ., Boudicca κάλεσε την φυλή της όσο και τους άλλους να ενωθούν και να διώξουν τους Ρωμαίους από τη γη τους. Με 100.000 άτομα στις εντολές της, η Boudica μαζί με τους Τρινοβάντες επαναστάτησαν κατά του Ρωμαίου διοικητή της Βρετανίας Γάιου Σουετώνιου Παυλίνου, και στράφηκαν κατά της ρωμαϊκής αποικίας και παλαιάς πρωτεύουσας των Τρινοβαντών Καμουλόντουνουμ (σημερινό Κόλτσεστερ), το οποίο και κατέστρεψαν. Από εκεί, οδήγησε τα στρατεύματα της στο Londinium (Λονδίνο) στο οποίο είχε προλάβει να επιστρέψει ο Σουετόνιος όταν έμαθε τα νέα για την καταστροφή του Καμουλόδουνου, χωρίς όμως να μπορέσει να προστατέψει την πόλη από τις δυνάμεις της Μπουτίνκα. Ο Σουετώνιος κατάφερε τελικά να νικήσει τους εξεγερμένους κατά την μάχη της Οδού Βάτλινγκ.
Σύμφωνα με τον Τάκιτο 80.000 Βρετανοί έχασαν την ζωή τους στο πεδίο των μαχών. Η Μπουτίνκα σύμφωνα πάντα με τον Τάκιτο αυτοκτόνησε μετά την ήττα, ενώ σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, αρρώστησε και πέθανε. Η φήμη της στη Βρετανία αυξήθηκε την περίοδο της Βικτωριανής εποχής, ενώ σήμερα συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα σύμβολα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Παρά την καταστροφή που προκάλεσε εκεί η Boudicca, το 1902, στήθηκε στην δυτική πλευρά του Westminster Bridge, ένα χάλκινο άγαλμα που ονομάζεται Boadicea. Δείχνει την βασίλισσα καβάλα σ ‘ένα άρμα μάχης με δύο άλογα. Οι κόρες της είναι μαζί της και στο χέρι της υψώνει στον αέρα την αγία λόγχη. Στο μπροστινό βάθρο γράφει : «Boadicea, Boudicca, βασίλισσα των Ικένων που πέθανε το 61 μ.Χ. αφού οδήγησε το λαό της ενάντια στον Ρωμαίο εισβολέα.”
Λόζεν
Οι απίστευτες ικανότητες της Lozen, η γεμάτη και τραγική ζωή της, της έδωσαν το ψευδώνυμο «Ζαν ντ’Αρκ των Απάτσι” . Ήταν θεραπεύτρια ικανή μαχήτρια στο πεδίο της μάχης, αδελφή του αρχηγού των Απάτσι, και σύμμαχος του διάσημου Geronimo.
Από παιδί, η Lozen απέδειξε ότι δεν την ενδιέφερε να είναι απλά υπεύθυνη για το σπίτι και την κοινότητα όπως πολλές γυναίκες των Apache, αλλά περισσότερο για την τέχνη του πολέμου, και της ιατρικής. Ο ρόλος της ήταν σχετικά άγνωστος στους ανθρώπους της φυλής της.
Πολεμούσε μαζί με τον αδελφό της Victorio ως δεξί του χέρι για να προστατέψει τους ανθρώπους τους από τις επιθέσεις των Αμερικάνων που εποφθαλμιούσαν τα εδάφη τους.
Ήταν αρχηγός, οδηγούσε τους άνδρες στη μάχη και είχε το χάρισμα της στρατηγικής ικανότητας. Η Lozen σύντομα ξεπέρασε το μύθο. Είχε μια υπερφυσική ικανότητα να προβλέπει και να γνωρίζει πώς να σχεδιάζει μια επίθεση. Προσευχόταν πάντα για καθοδήγηση, γι ‘αυτό συχνά τη συγκρίνουν με την Ιωάννα της Λωραίνης- Ζαν ντ’Αρκ .
Η φυλή Chiricahua των Απάτσι, είχε υποστεί αφάνταστες κακουχίες λόγω των επιδρομών του στρατού των ΗΠΑ. Συχνά έπρεπε να μετακινηθούν από μέρος σε μέρος για να επιβιώσουν. Κατά τη διάρκεια αυτών αψιμαχιών, η Lozen θυσίαζε τα πάντα για να προστατεύσει την κοινότητα της. Κάποτε ξεγέννησε ένα μωρό στη μέση της ερήμου ενώ το ιππικό των ΗΠΑ τους κυνηγούσε.
Το 1877, έφυγε από την περιοχή κράτησης San Carlos, όπου ζούσαν σε απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης. Αυτό το μέρος ήταν τόσο φρικτό, που ονομαζόταν «κόλαση των σαράντα στρεμμάτων.» Μεταξύ 1877 και 1880, η Lozen και ο Victorio είχαν χάσει σχεδόν τους μισούς ανθρώπους της κοινότητά τους σε αψιμαχίες με αμερικανικούς και μεξικανικούς στρατούς που είχαν καταλάβει τις γύρω περιοχές.
Μετά τις επιδρομές, η Lozen πέρασε έξι χρόνια με ένα άλλο διάσημο ηγέτη των Apache, τον Geronimo, μέχρι που παραδόθηκαν στην κυβέρνηση των ΗΠΑ το 1885. Η Lozen με άλλους ηγέτες των Apache φυλακίστηκαν σε ένα στρατιωτικό οχυρό στην Αλαμπάμα. Πέθανε από φυματίωση το 1887.
Η ιστορία της Lozen δεν είναι σημαντική μόνο για τον ίδιο τον λαό της, αλλά και ένα ουσιαστικό κομμάτι της Αμερικανικής ιστορίας, που μένει στην αφάνεια.
Ζηνοβία
Γεννημένη στην Παλμύρα, η Ζηνοβία ήταν μια μελαχρινή γυναίκα εκθαμβωτικής ομορφιάς, σαγηνευτική, ευφυής, θαρραλέα και υπέρμετρα φιλόδοξη και χαρισματική. ‘Ηταν μία από τις πιο μορφωμένες και γλωσσομαθείς γυναίκες της εποχής της – μιλούσε ελληνικά, λατινικά, αραμαϊκά, αιγυπτιακά και τις τοπικές διαλέκτους. Ήταν επιρρεπής στις απολαύσεις, αγαπούσε το θέατρο. Ισχυριζόταν ότι είχε καταγωγή από την Κλεοπάτρα της Αιγύπτου, και κατέστησε τον εαυτό της βασίλισσα της Παλμύρας, παίρνοντας από μόνη της τον τίτλο της Αυγούστας.
Στη διάρκεια της πεντάχρονης βασιλείας της (267 – 272 μ.Χ.), κατόρθωσε να μετατρέψει την υποτελή στη Ρώμη πολιτεία της , σε ανεξάρτητο βασίλειο και την Παλμύρα ως μία από τις πλουσιότερες πόλεις της Ανατολής.
Μετά τη δολοφονία του συζύγου της Οδαίναθου, η Ζηνοβία το 269 μ.Χ. ξεκίνησε πόλεμο εναντίον των Ρωμαίων, κατέλαβε πρώτα ολόκληρη τη Συρία και την Παλαιστίνη και στη συνέχεια την Αίγυπτο. Κατέκτησε πολλές ρωμαϊκές επαρχίες της Ανατολίας και ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Ρώμη. Οδηγούσε η ίδια το στρατό της χιλιόμετρα πεζοί, και καταλάμβανε τους βασικούς εμπορικούς δρόμους πριν φτάσουν οι Ρωμαίοι.
Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αυρηλιανός που εξεστράτευσε εναντίον της Ζηνοβίας, νίκησε το 272 το στρατό της στην Αντιόχεια και πολιόρκησε την Παλμύρα.
Η Ζηνοβία και ο γιος της Ουαμπαλάτ αιχμαλωτίστηκαν κοντά στον ποταμό Ευφράτη και μεταφέρθηκαν στη Ρώμη το 272 μ.Χ. Στη θριαμβευτική πομπή που έκανε ο Αυρηλιανός στη Ρώμη, η Ζηνοβία στολισμένη, -κατά διαταγή του αυτοκράτορα, με τους πολύτιμους λίθους της και όλα τα κοσμήματά της, σύρθηκε δεμένη με χρυσές αλυσίδες πίσω από το άρμα του. Η βασιλεία της Ζηνοβίας, ήταν σκληρή και σύντομη. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι έχασε τη ζωή της στη Ρώμη λόγω ασθένειας ή αποκεφαλισμού, ενώ άλλοι έγραψαν ότι ο Αυρηλιανός εντυπωσιασμένος από την εκθαμβωτική ομορφιά της Ζηνοβίας και το θάρρος, της πρόσφερε την ελευθερία της. Η «βασίλισσα της ερήμου» παντρεύτηκε ένα Ρωμαίο συγκλητικό και πέρασε την υπόλοιπη ζωή της μέσα στην πολυτέλεια της ρωμαϊκής έπαυλης, κοντά στο σημερινό Τίβολι της Ιταλίας.
Wu Mei: ο θρύλος της πολεμικής τέχνης των Σαολίν
Η συνονόματη της αυτοκράτειρας, Wu Mei – ή Ng Mui – εζησε 1.000 χρόνια μετά τον Wu Zeitan.
Είναι μια από τους θρυλικούς «πέντε πρεσβύτερους» της πολεμικής τέχνης των Shaolin. Η Wu επέζησε της καταστροφής του ναού Shaolin κατά τη διάρκεια της δυναστείας Qing.
Ο αυτοκράτορας είχε διατάξει την καταστροφή του ναού των Shaolin στην περιοχή Dengfeng με την κατηγορία υποτιθέμενων δραστηριοτήτων εναντίον βασιλείας του Qing. Μετά την επίθεση στον ναό, οι μοναδικοί επιζώντες μέσα από τα ερείπια ήταν οι αποκαλούμενοι πέντε πρεσβύτεροι. Η Wu Mei ήταν μια από αυτούς.
Οι θρύλοι λένε ότι η εξάπλωση των πολεμικών τεχνών σε ολόκληρη την Κίνα, έγινε με την Wu Mei, γιατί ήταν η πιο εξειδικευμένη να επινοεί και να τελειοποιεί μερικά από τα πιο διάσημα και σημαντικά στυλ, όπως το στυλ Dragon, το Five Hung Hung, το Wu Mei Pai, το Θιβέτ, Το White Crane, και το διάσημο Wing Chun.
Wang Zhenyi: Μεγαλοφυία της αστρονομίας
Στην κινεζική φεουδαρχική κοινωνία, η επιστήμη ήταν ανδρικό προνόμιο. Κανείς δεν θα φανταζόταν ότι μια γυναίκα 18ου αιώνα μπορούσε να σπάσει τα έθιμα της εποχής. Ήταν διάσημη στην πρώιμη δυναστεία του Qing. Η ιδιοφυΐα Wang Zhenyi, έζησε μέχρι την ηλικία των 29 χρόνων, αλλά είχε ήδη διαπρέψει στην ποίηση, τα μαθηματικά, γεωγραφία, ιατρική και φυσικά την αστρονομία. Γεννημένη το 1768, η Wang μεγάλωσε σε ένα μορφωμένο περιβάλλον και έμαθε να διαβάζει και να γράφει από τον πατέρα και τον παππού της.
Έγραψε το βιβλίο «Αρχές του Υπολογισμού”. Ήταν σε θέση να απλοποιήσει τον πολλαπλασιασμό και την διαίρεση για να κάνει τα μαθηματικά ευκολότερα στη μάθηση για αρχάριους. Αφοσιώθηκε στη μελέτη των μαθηματικών και έγραψε ένα βιβλίο που ονομάζεται «οι απλές αρχές του υπολογισμού” όταν ήταν εικοσιτεσσάρων χρονών. Δημοσίευσε 27 από τα έργα της στα οποία, συμπεριλαμβάνεται η πρωτοποριακή εξήγηση του Πυθαγορείου θεωρήματος και της τριγωνομετρίας. Είναι επίσης γνωστή για τα πειράματα της στη μελέτη της σεληνιακής έκλειψης. Στην ηλικία των 13 είχε γράψει μια σειρά από ποιήματα και κέρδισε έπαινο από την περίφημη δυναστεία των Τσινγκ.
Πέθανε το 1797 από ασθένεια, αλλά πρόλαβε να δώσει το σύνολο των έργων της στη φίλη της Kuai για φύλαξη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: